Umut
Temmuz 5, 2007
Pers Sultani iki adamı ölüme mahkûm etmiş.
Sultan’ın atini ne kadar sevdiğini bilen mahkûmlardan bir tanesi hayatini bağışlarsa bir yıl içinde ata uçmayı öğretebileceğini söylemiş. Kendini dünyadaki tek ucan ata binerken hayal eden Sultan bunu kabul etmiş..
Diğer mahkûm inanmayan gözlerle arkadaşına bakmış ve “Atların uçamadığını biliyorsun. Nasıl olup da böyle delice bir fikirle çıkabildin ortaya..? Yalnızca kaçınılmazı geciktiriyorsun o kadar.”
” Pek değil ” demiş birinci mahkûm.
” Kendime dört özgürlük sansı veriyorum.
Birincisi : Sultan bu yıl ölebilir.
İkincisi : Ben ölebilirim.
Uçuncusu : At ölebilir…
Dördüncüsü… ” Belki ata uçmayı öğretebilirim!”
Ne durumda olursak olalım umudumuzu kaybetmeyelim…..
Tabi bi beşinci ihtimalde var Belki at mahkuma uçmayı öğretebilir.Bu ihtimaller böyle uzayıpta gidebilir.
Bir yerdemi okudum yada birisimi söyledi hatırlamıyorum ama bildiğim insanların umutlarını elinden almayın belki sahip olduğu tek şey odur.
Ne yapacağını bilmezya bazen insan kime ve neye tutunacağını.Yüreğinde bir şey vardır anlatamazsın tarif edemezsin bunu sadece sen bilirisin.umudumuzu tabiki kaybetmiyelim ama bazen bir nedeni olsun istiyor insan umutlu olmak için ; sonbaharı-kışı bazen sevmezya insan umudu vardır ama bahar gelecektir öyle veya böyle geçirir günlerini. Geleceğini bilir cünkü baharın( tabi ömrü yeterse )Bide ozon tamamen delinip yazlar kışa kışlar yaza dönmezse )))) bunda bile bile umut yok ya Umutlu olmakta böyle bir şey olsa gerek